Gmina jako podatnik podatku od środków transportowych.

Opublikowano przez

Podatnikami podatku od środków transportowych są m. in. osoby prawne spełniające przesłanki wskazane w art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. będące właścicielami środków transportowych.

Pojęcie osoby prawnej definiowane w art. 33 ustawy Kodeks cywilny: osobami prawnymi są Skarb Państwa i jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne przyznają osobowość prawną. Zgodnie z art. 165 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jednostki samorządu terytorialnego mają osobowość prawną. Przysługują im prawo własności i inne prawa majątkowe. Stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym gmina posiada osobowość prawną.

Gmina jako osoba prawna będąc właścicielem środków transportowych podlegających opodatkowaniu jest podatnikiem podatku od środków transportowych.

Przedmiotem opodatkowania podatkiem od środków transportowych są: samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i wyższej, ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i wyższej, przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i wyższą, autobusy. Wykaz rodzajów środków transportowych podlegających opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych jest zamknięty.

    Jeżeli zatem gmina jest właścicielem np. autobusu szkolnego jest podatnikiem podatku od środków transportowych od tego pojazdu.

    Podatnik, a zatem i gmina jest zobowiązana do złożenia deklaracji na podatek od środków transportowych (wzór DT-1) zarówno w przypadku , gdy obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych powstał od 1 stycznia danego roku podatkowego, jak również w przypadku, gdy obowiązek podatkowy powstał w trakcie roku podatkowego (art. 9 ust. 6 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych).

    Gmina jako podatnik od środków transportowych jest zobowiązana do zapłaty podatku w dwóch ratach proporcjonalnie do czasu trwania obowiązku podatkowego – w terminie do dnia 15 lutego i do dnia 15 września każdego roku. W przypadku, gdy obowiązek podatkowy powstał po dniu 1 lutego, a przed dniem 1 września danego roku gmina płaci w dwóch ratach proporcjonalnie do czasu trwania obowiązku podatkowego w terminie: w ciągu 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego − I rata i do dnia 15 września danego roku − II rata, a w przypadku, gdy obowiązek podatkowy powstał od dnia 1 września danego roku, podatek jest płatny jednorazowo w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego (art. 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych).